-
Ośmiornica Według Serbki, Gościnnie u Baby Jaghi Masha Marković Zagajnov
Mashę poznałam 17 lat temu kiedy zaczęłyśmy studia w Warszawie, ale dopiero w roku 2001 zaczęła się nasza prawdziwa miłość serbsko-syryjska. Bo Masha jest Serbką, która wraz z rodziną przeprowadziła się do Polski ze względu na pracę Branko -jej taty; i na moje szczęście... CZYTAJ WIĘCEJ
-
Okra Nie Taka Okropna
W tym samym czasie kiedy Mohja zdobywała dobre oceny u Karmelitanek, młody Gabriel uczył się od ojca fachu złotnika, bawiąc się palnikami i chlorem oraz różnymi foremkami do bransoletek, pierścionków i naszyjników. Jego ojciec Meletius widział w nim dużo energii i potencjału więc,... CZYTAJ WIĘCEJ -
Karmelitanka oraz bakłażany z cynamonem i kardamonem
Niech pamięć o Niej będzie wieczna. Takimi słowami żegnałyśmy naszą babcię Mohje. Mogłyśmy ją pożegnać tylko słowami. Odeszła 10 dni temu opłakiwana przez rodzinę porozrzucaną po różnych krańcach świata. Mohje Eid - tętniąca życiem kobieta. Dziś zagości na tych... CZYTAJ WIĘCEJ -
-
A mi to rybka, czyli szynka babci Krysi lub jak kto woli, dorsz po syryjsku
Czas na rybę! Lekko i przyjemnie, niczym na śródziemnomorskich plażach. CZYTAJ WIĘCEJ -
-
Mana’isz Za’atar - kulinarne wspomnienia z Syrii
Jedno z pierwszych wspomnień z Syrii to długa podróż taksówką z Damaszku do Jableh. Po gorącym przyjęciu na lotnisku, wyściskane i wycałowane przez ciocię Dinę mieszkającą w Damaszku, byłyśmy wraz z mamą i podręcznym bagażem pakowane na tylnym siedzeniu samochodu, a tata rozsiadał się – jak należało – z przodu z kierowcą. Muzyka leciała na przemian cicho lub bardzo głośno. Jedne melodie były pełne orientalnych ornamentów, długie i cierpiące, inne zaś – żywe i figlarne, w każdym razie w żaden sposób nie przypominało to rytmów Modern Talking ani Michaela Jacksona. Mama dyskretnie, po polsku prosiła tatę, żeby kierowca przyciszył, bo po długiej podróży bolała ją głowa. Co ciekawe, po 30 latach mieszkania w Syrii polubiła głośne piosenki, towarzyszki każdej podróży taksówką czy autokarem. CZYTAJ WIĘCEJ -
Baby Jaghi
- BLOG
O autorze
Slajdy z wakacji… dzieciństwo… dzieci, które trzymają na rączkach inne dzieci… klaksony… wołanie do modlitwy… dzwony… ikony… kadzidła… marchewki z pola… łapanie koguta… orzeszki ziemne… pasta cukrowa…
Dlaczego Baby Jaghi?
Przedstawimy się grzecznie i krótko: Caroline i Fabiola Jaghnoun – baby i Jaghi też.
Dla kogo?
Po pierwsze dla najwspanialszych rodziców – Matki Teresy z rodu Kozłowskich i Biskupskich oraz Ojca Stalina z rodu Jaghnoun i Eid, ponieważ gdy splotły się ich losy zgotowali nam nasz własny. W podziękowaniu za miłość i wsparcie, które są naszą ostoją, źródłem siły i spokoju; za wolność, którą nas obdarzyli, poprzez którą nauczyłyśmy się rozwijać skrzydła.
Dla naszych dzieci, które nigdy nie miały szansy poznać tej drugiej ojczyzny. Chcemy pokazać inny styl bycia, z dala od zgiełku, gazet i natłoku informacji o wojnach i rewolucjach. Chcemy, choć w małym stopniu, zbliżyć tę jakże daleką inność i udowodnić, że taka mieszanka kulturowa jest bogactwem duszy i błogosławieństwem dla zmysłów.
Dlaczego w ogóle?
Tak naprawdę tu wcale nie chodzi o gotowanie, tylko o pasję. Gdzieś tam, w środku każdego z nas walczą ze sobą demony i anioły, stwory z przeszłości pełne życia i woli walki. Chodzi o to, że pozornie nie da się połączyć oliwy z sokiem z cytryny, ale ostatecznie się da. Chodzi o to, że sól morska roztopi nawet żelazo, ale ostatecznie uszlachetnia kapustę. Chodzi o to, że musiałyśmy pogodzić wschód z zachodem i namalować ten obraz.
Głęboko w nas, gdzie słodko jest aż mdli, a zarazem kwaśno aż Cię skręca, często musisz wybierać, a jeśli nie chcesz poddać się skrajnościom, odrzucasz walkę, bo miłość i pasja wszystko mogą. I wtedy kobieta ubrana w kolory koguta tańczy przy melodii wypływającej z kanunu. I nie dziwi nic!
Dlaczego Baby Jaghi?
Przedstawimy się grzecznie i krótko: Caroline i Fabiola Jaghnoun – baby i Jaghi też.
Dla kogo?
Po pierwsze dla najwspanialszych rodziców – Matki Teresy z rodu Kozłowskich i Biskupskich oraz Ojca Stalina z rodu Jaghnoun i Eid, ponieważ gdy splotły się ich losy zgotowali nam nasz własny. W podziękowaniu za miłość i wsparcie, które są naszą ostoją, źródłem siły i spokoju; za wolność, którą nas obdarzyli, poprzez którą nauczyłyśmy się rozwijać skrzydła.
Dla naszych dzieci, które nigdy nie miały szansy poznać tej drugiej ojczyzny. Chcemy pokazać inny styl bycia, z dala od zgiełku, gazet i natłoku informacji o wojnach i rewolucjach. Chcemy, choć w małym stopniu, zbliżyć tę jakże daleką inność i udowodnić, że taka mieszanka kulturowa jest bogactwem duszy i błogosławieństwem dla zmysłów.
Dlaczego w ogóle?
Tak naprawdę tu wcale nie chodzi o gotowanie, tylko o pasję. Gdzieś tam, w środku każdego z nas walczą ze sobą demony i anioły, stwory z przeszłości pełne życia i woli walki. Chodzi o to, że pozornie nie da się połączyć oliwy z sokiem z cytryny, ale ostatecznie się da. Chodzi o to, że sól morska roztopi nawet żelazo, ale ostatecznie uszlachetnia kapustę. Chodzi o to, że musiałyśmy pogodzić wschód z zachodem i namalować ten obraz.
Głęboko w nas, gdzie słodko jest aż mdli, a zarazem kwaśno aż Cię skręca, często musisz wybierać, a jeśli nie chcesz poddać się skrajnościom, odrzucasz walkę, bo miłość i pasja wszystko mogą. I wtedy kobieta ubrana w kolory koguta tańczy przy melodii wypływającej z kanunu. I nie dziwi nic!
